آلاچيق

زندگی عین خودِ ماست، از زندگی به کجا می توان گریخت؟ تمنای گریز از زندگی، تلاشی است از سر زبونی. گریز از زندگی گریز ازخداست. به کجا می توان گریخت که خدا نباشد؟

زندگی را گریزی نیست. ما همه پاره تن زندگی هستیم. زندگی در رگ های ما جاری است و در سینه ما می تپد.

                     زندگی را زندگی کن...

مرگ قله زندگی است. اگر زندگی را به تمامی زیسته باشی آنگاه، زیستن تو، رستن تو و حتی مرگ تو نیز پرواز است..!

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

چراغ سبز است.

وسوسه عبور رهایم نمی کند.

نیم خیز مانده ام،

نگاهم به چراغ،

هنوز سبز است!.

عبور، نباید

ماندن را باید !!

می دانم...

خوب می دانم

چراغ های سبز دیگری در حاشیه خیابان خواهم دید:

که تماشا می طلبند..!

همان ها که زیر آفتاب، سایه روشنی دارند

همان ها که در کنار خیابان روییده اند (درختان حاشیه خیابان)

- درخت، درخت است

حتی اگر حریر سیاهی از دوده های چهار راه

بر تن داشته باشند -

من اینجا هستم

پشت چراغ سبز...

راست گفتی:

"گاهی آغازی وجود ندارد"

پایان خود آغازی است؛

به ماندن

یا شاید عبور.!.

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

             سقوووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووط

حسی مثل خوردن شراب،

                                گرم،

                                       آغازی بر پایان

                 سقوووووووووووووووووووووط

                 سقووووووووووووووووووووووووووووووط

                 سقووووووووووووووووووووووووووووووووووطططط

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

تو آرامش منی

امنیت جان و تنم

نگاهت دلم را عریان می کند

می سوزاندش در تب عشق

گاه پروازش میدهی

و گاه اسیرش می کنی

حضورت تاریخ آغازی است

به التیامم!!

انتظار آمدنت:

لذّت نوشیدن چای داغ

بوسه ات:

طعمی دلبرانه

صدایت:

موسیقی زبان دلم...

می توانی بلند بنوازیش،

گرم و مغرور!

می توانی آرام بخوانیش،

ملایم و نوازشگر!

قلبم

خانه تو..

وجودم

عشق تو..

مستیم

از آنِ تو..

می توانی بر بادش دهی

می توانی آبادش کنی

این من

این تو

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

آدم ها حصار می سازند!

به دور باغ ها،

به دور خانه ها،

به دور خودشان،

به دور قلبشان..

به دور همه چیز

همه چیز..!

آدم ها جصار می سازند؛ 

وبعد

فرار می کنند از حصاری که تمام عمر مشغول ساختنش بودند!

خرابش می کنند!!

حصار می سازند تا زندگی کنند(؟!)

خراب می کنند تا زندگی کنند(!؟)

- موجودات عجیب هستیم ما آدم ها -

خرابش می کنند و خوشحاند که رها هستند!!!!!!!!

جای حصار امّا هنوز باقی است؛

دیده می شود،

می سوزد...

ما آدم ها.!!

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

چقدر رها می شوم .

نه اینکه من از غربت کلمات ،

که تمام دنیا از من رها می شود:

چشمانم که بسته است!!

حالا که خوب

از نیمه مرطوبِ ماه

به دنیا نگاه می کنم:

این همه شهر که هر روز، ناخوانا تر می شوند!

این همه آدم که عصر ها، بی نام به خانه بر می گردند!

چقدر بی ترانه

به راه ـ -ِ نا معلوم تا کجا ـ افتاده اند .

به شهر ها ـ یِ تا چه وقت بزرگ ـ می روند .

.

.

این دنیا به دست های ما چسبیده است!!

                                                     برای همیشه..!

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

بهار می آید ...

به ترانه، نسیم؛

به شکفتن، به شقایق؛

هوش باش:

اگر از آمدنش خوای رَوی،

اگر از آمدنش نشئه ی طعم عسل باغ شوی،

یا که چشمان غزال

به درشتی بردت تا شب خواب،

سرنوشتت باقی است

و زمستان جاری است ...

سال نو مباررررررررررررررک

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

زمانه را بی رحم می نامند! 

                           من نه .

        عجیب است...

                بی پاسخ ترین عجیب گنجه مادر بزرگ .

قدمتی دارد به سپیدی مویش،

                  و خمیدگی پشتش ؛

                              به لبخند صبورانه،

                                           و چینی های ترک خورده نگاهش ..

          زمانه را با همه بی مهری هایش دوست دارم

                                         بوی مادر بزرگ را می دهد .

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

هر آدمیزادی که سیمرغ رو نگاه می کرد، به این باور نمی رسید که در برابر    پرنده ای افسانه ای ایستاده !!

سیمرغ اسمشو باصدای بلند به زبون آورد،

 فریاد کشید،

 خودشو به در و دیوار کوبید،

چند بار هم بال پهن و باشکوهش سیلی محکمی به صورت چند تا آدمیزاد زد،

اما بازم باورش نکردن و از کنارش گذشتن،

 انگار نمی دیدنش!!

سیمرغ ِ خسته و افسرده، نا امید شد .

 یه دفعه فکری به سرش زد: " نکنه این موجودات دوپا افسانه هستن و خودش غرق خیال ؟!!"

... از نتیجه گرفته شده، راضی بود، نفس عمیقی (راحتی) کشید، بال هاشو به آسمون باز کرد

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت

               در تهران:

                       راه رفتن تو مترو

                                         شده چیزی شبیه رانندگی!!!!!!!!!!!!!

نوشته شده توسط صبا(گلي) در ساعت موضوع | لینک ثابت